Uzun zamandır yazmadım...Kendimi nerede bıraktığımı hatırlamıyorum bile.. Karanlık gölgeli odalarda mı,ahşap merdiven basamaklarında mı ;kendime lanet ettiğim, hayırsız ,gözü yaşlı gecelerde mi?Kafamın içinde gezinen onlarca hayaletle; bu kırışıklıklara ,bu öfkeli sese,sahip oldum! İçimde birikenler çöplüğü andırırken ,başımı başka tarafa çevirmek çözüm değil artık..Pislik her yanı sarmışken;gözümü kapatsamda,koku burnumdan gitmiyor..Kendi dilimde şarkı dinlemiyorum;kanatırsa,ağlarım...Ve aynaya bakmıyorum artık,gözlerimle karşılaşmamak,ruhumun acı kahkahasını duymamak için..

Boşvererek başladı herşey...'Nasılsa geçer'le devam etti..!Yıllarca her hatamı severek, katlandım kendime..Kanburluğumun sebebi,sonunu bile bile ve meraktan yaşadıklarım... Aklıma estiğince,yaşamadıklarımdan pişman olacağıma,'yaşadıklarımdan pişman', yaşamaktayım şimdi..

Neden 'şimdi'...?Neden bunca mutluluğun ortasında;kanburumla dertleşeceğim tuttu?Derler ya 'rahat batar' ,işte öyle bir şey benimkisi..Hayat ,bir kez olsun yüzüne gülmüşken; hemde sırıtırcasına, kocaman gülümsemesiyle etrafında dolanırken,sen mutlu,herşey mutluyken...?Kendini güvende hissetmek de,yaşadıklarını unutturamıyormuş meğer..Büyüyoruz, haliyle öğreniyoruz da .. Yaşam, hiç beklemediğim güzellikler sundu önüme ,aslında hayatım çoklarını kıskandıracak kadar lezzetli ve keyifli...!! Gel gelelim içeride,kazın ayağı kırık... Alçıda, topallıyor...

Bukadar mutluluğu haketmemiş olmaktan korkuyorum aslında yada yaşadıklarımın ödülümü şimdi bana bahşedilen mutluluk....Doğrusu hangisi bilmek bile istemiyorum..!Tek istediğim karanlık tarafımın,biraz güneş görmesi...